درخصوص شکایت خانم ………………………… فرزند …………….. علیه آقای ……………………. فرزند ………….. متولد …………………. فاقد سابقه محکومیت کیفری موثر، فعلاً متواری، دایر بر: ممانعت از حق، پرونده در مسیر تحقیقات قرار گرفت، شاکیه به صورت خلاصه در شکواییه بیان داشته است: «همسر دائمی زوج می‌باشد و در تاریخ 25/1/1405 ساعت ۲۳ از خانه مشترک توسط زوج طرد شده است و از ورود وی به منزل ممانعت به عمل آورده است به نحوی که وی تا صبح در خیابان به سر برده است، لذا تقاضای تعقیب زوج را به اتهام ممانعت از حق …………. دارد.» شکایت شاکی حسب ادله به لحاظ کیفری بر اساس ماده ۱۳۱ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ تحت عناوین ترک انفاق و ممانعت از حق (تعدد معنوی) قابل استماع و پذیرش است. زیرا براساس مواد ۱۱۰۶ و ۱۱۰۷ قانون مدنی برطرف نمودن نیازهای زوجه دائمی از جمله نیاز به مسکن برعهده زوج است و برای تحقق ترک انفاق استمرار شرط نیست، بلکه به محض ترک نفقه و یا محروم نمودن زوجه از حق سکنی در منزل، به وقوع می‌پیوندد. لذا از یک طرف رفتار زوج مصداق ترک انفاق یا محروم نمودن زوجه از نفقه برابر ماده ۵۳ قانون حمایت از خانواده مصوب ۱۳۹۱ است و از طرف دیگر رفتار زوج مصداق بزه ممانعت از حق برابر ماده ۶۹۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۷۵ است؛ زیرا بر اساس ماده اخیرالذکر و ماده ۱۵۹ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۷۹ و مواد ۴۰ و ۹۳ قانون مدنی مصوب ۱۳۰۷ ممانعت از حق، در مورد هر حقی نیست بلکه در مورد حقی برای شخص در مال و ملک دیگری است که محق از این حق قانونی محروم می‌شود و با توجه به اینکه زوجه در منزل زوج، حق سکنی داشته است. رفتار زوج مصداقی از بزه ممانعت از حق نیز می باشد به نحوی که متهم، محق (زوجه) را از حق مسکن ولو برای چند ساعت به عنوان مصداق بارزی از نفقه محروم نموده است. بنابراین به زعم این شعبه رفتار زوج مصداق رفتار واحد تحت عناوین متعدد مذکور است و به جهت اینکه بزه ترک انفاق به عنوان بزه دارای مجازات اشد، درجه شش می‌باشد. لذا این شعبه صلاحیت رسیدگی به شکایت شاکیه را دارد. مع هذا بر اساس ۱. شکایت شاکی ۲. تحقیقات محلی از همسایه‌ها و سرایدار ملک ۳. صوت متعلق به زوج که به زوجه گفته است وی را به خانه دیگر راه نمی‌دهد و باید شب در خیابان بماند، بزه انتسابی محرز و مدلل بوده و مستند به ماده ۶۹۰ قانون مجازات اسلامی مصوب 1375 و ماده 53 قانون حمایت از خانواده مصوب 1391 و ماده ۱۳۱ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ و ماده ۲۶۵ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و اصلاحات بعدی قرار جلب به دادرسی متهم صادر و اعلام می‌گردد. قرار قطعی است.